Apple, jeżeli chodzi o ekrany implementowanych w swoich produktach, nie zważa na rozmiar, tylko jakość i rozdzielczość. Mało kto nie zgodzi się ze stwierdzeniem, że ekran Retina w iPhonie 4 czy 4S to jeden z najlepszych ekranów dostępnych na rynku. Nie tylko dlatego, że wykonano go w technice IPS, ale także dzięki ogromnej rozdzielczości 960 x 640 pikseli, co w połączeniu z 3,5-calowym rozmiarem daje zagęszczenie pikseli równe 326 ppi, dzięki czemu pikseloza nie jest widoczna gołym okiem nawet z bliska. Okazuje się jednak, że można stworzyć coś lepszego. Firma LG zaprezentowała ekran AH-IPS o przekątnej 5 cali i rozdzielczości FullHD.

Rozdzielczość FullHD to nic innego, jak 1920 x 1080 pikseli, czyli rozdzielczość, jaką oferują standardowe telewizory o przekątnej kilkudziesięciu cali czy średniej klasy monitory. Biorąc pod uwagę mały rozmiar ekranu (bo ‘tylko’ 5 cali), uzyskujemy zagęszczenie pikseli rzędu 440 ppi (pixels per inch – pikseli na cal) – piksele będzie trudno dojrzeć nawet pod lupą.

Ekran został wykonany w technologii AH-IPS (Advanced High Performance In-Plane Switching), dzięki czemu obraz pod każdym kątem jest wyraźny i pełen kontrastu, a kolory w pełni nasycone. Proporcje tego ekranu to 16:9, czyli idealne do oglądania filmików. Ekran od LG ma być oficjalnie zaprezentowany podczas konferencji SID Display Week 2012, która na początku czerwca odbędzie się w Bostonie.

Najnowsze dziecko koreańskiego koncernu pod każdym kątem bije ekrany Retina w iPhone’ach 4 i 4S. Choć jego rozmiary to dość sporna kwestia, technika i specyfikacja jest na bardzo wysokim poziomie. Krążą plotki, że kolejny iPhone ma zostać wyposażony w 4-calowy ekran o rozdzielczości 640 x 1136 pikseli. Nawet gdyby spekulacje okazały się prawdą, wciąż jest to mniejsze zagęszczenie pikseli niż w ekranie od firmy LG.

źródło

Tryby diagnostyczne, z racji tego, że umożliwiają dostęp do różnych funkcji, które modyfikują działanie sprzętu, nie jest dostępny dla wszystkich z poziomu głównego menu. Aby go uruchomić, należy na klawiaturze wpisać odpowiednią kombinację klawiszy. Warto zaznaczyć, że nie musisz mieć odblokowanego smartfona, aby pomyślnie skorzystać z trybu diagnostycznego, co oznacza, że każdy bez wyjątku ma do niego dostęp.

Jednak nie ma sensu omawiać ogólnikowo tego trybu, ponieważ to, co jest dostępne w smartfonach LG, u Samsunga wygląda zupełnie inaczej. Dlatego też skupię się na konkretnych producentach.

Smartfony HTC

Telefony HTC jako tako nie mają trybu diagnostycznego, jednak doszukasz się tutaj funkcji o nazwie Field Test, która jest świetnym ekwiwalentem naszego trybu.

Wpisz na klawiaturze telefonu kod ##3282# i czekaj aż pojawi się ekran Field Test. Za jego pośrednictwem będziesz mógł wykonać następujące operacje:

• testowanie ustawień GSM,
• sprawdzanie połączenia GPRS oraz konfiguracji AMR,
• testowanie WCDMA,
• opcje testowe powiązane z 3G.

Choć to nie wszystko. Powyżej wymienione operacje to te, które widać od razu po wejściu do menu. Jednak jeśli z różnych powodów chciałbyś wprowadzić w swoim telefonie limit pamięci na wiadomości SMS, to tutaj możesz to zrobić. Aby tego dokonać, w Field Test, naciśnij charakterystyczne trzy kropki celem przejścia do ustawień trybu i wybierz opcję Limit SMS Memory. Jeśli zechcesz ją aktywować, po prostu naciśnij przełącznik.

Smartfony LG

Choć na rynku za wiele smartfonów od LG nie ma, to kilka pozycji się jednak znajdzie, a i te zostały wyposażony w tryb diagnostyczny. W zasadzie on też nie nazywa się trybem diagnostycznym tylko MFG. Dlaczego tak? Ano dlatego, że jest do akronim od słowa manufacturing, a to zaś oznacza produkcja.

Wejście do trybu MFG

Niestety, tutaj nie jest tak prosto jak w przypadku HTC, choć nie jest też nie wiadomo jak trudno. Jeśli chcesz uruchomić tryb MFG na smartfonach LG, na klawiaturze telefonu wpisz numer ##634#. Podczas kontynuowania możesz zostać poproszony o wpisanie hasła, a wygląda ono następująco 277634#*#.

Nie musisz znać sekretnych haseł czy klawiszowych kombinacji, aby przejść do testów wybranych elementów. W przeciwieństwie do tego, jak tryb diagnostyczny wygląda u Samsunga, smartfony LG na wstępie MFG wyświetlają ci pełen zestaw narzędzi, które są gotowe do twojej dyspozycji. Najciekawsze elementy znajdują się w subkategorii Engineering.

Zestaw operacji

MFG oferuje szereg różnych opcji: możesz sprawdzić moc głośniczka, jakość podświetlenia czy wprowadzić ustawienia fabryczne. MFG oferuje również ciekawą funkcję, jaką jest tzw. debranding telefonu. Oznacza to, że jeśli kupiłeś telefon np. w Orange i za każdym razem czekasz na aktualizację oprogramowania, która musi przejść przez ręce operatora, to teraz będziesz mógł się od tego uwolnić i otrzymasz aktualizację wtedy, gdy Microsoft ją oficjalnie udostępni.

Oprócz tego, MFG oferuje niemal taką samą paletę funkcji do testowania co Samsung (lista poniżej). Tutaj nawet wszystko jest prostsze, ponieważ nie musisz znać żadnych kodów, tylko wybierasz opcje za pomocą dedykowanego menu.

Smartfony Samsung

Można pokusić się o stwierdzenie, że tryb diagnostyczny to funkcja stworzona z myślą o Samsungach. Żaden inny producent nie oferuje tak szerokiego wachlarza opcji.

Wejście do trybu diagnostycznego

Aby uruchomić żądany panel, należy na klawiaturze telefonu wpisać kod ##634#. Wówczas bez żadnych haseł czy dodatkowych konfiguracji znajdziesz się w trybie diagnostycznym. Co ciekawe, od razu po jego uruchomieniu, na liście aplikacji twojego telefonu pojawi się nowa ikona, swoisty skrót do przed chwilą otwartego trybu diagnostycznego. Możesz ją usunąć jeśli chcesz i nie będzie to miało żadnego wpływu na działanie funkcji.

Po zaakceptowaniu przez smartfona twojej kombinacji klawiszy, dającej dostęp do trybu diagnostycznego, ujrzysz drugą, dosyć nietypową klawiaturę. To dlatego, że u Samsunga nie ma jak w LG, że wybierasz sobie dogodne opcje, tylko do każdej z nich uzyskujesz dostęp poprzez unikatowe kody. Nie ma w Sieci nigdzie kompletnej listy tych komend, jednak te, co dotychczas odkryto, prezentują się następująco:

Oczywiście nie jest to kompletna lista komend, jednak tutaj zebrano wszystkie te popularniejsze. Ludzie na forach raz po raz odkrywają kolejne kombinacje i tak powoli jest ich coraz więcej.

Choć tryb diagnostyczny to świetna sprawa i pozwala zrobić naprawdę ciekawe rzeczy ze smartfonem, to jednak trzeba używać go z głową, ponieważ niektóre zmiany mogą być nieodwracalne. Toteż redakcja HelpGSM nie ponosi odpowiedzialności za ewentualne usterki powstałe w wyniku używania trybów diagnostycznych.

Jakiś czas temu w Android Markecie pojawiła się darmowa aplikacja Brightness Motion, dzięki której bez konieczności wchodzenia w ustawienia będzie można zwiększyć lub zmniejszyć jasność ekranu. Przykładowo, jeśli potrząśniesz telefonem w lewą stronę, to natężenie zostanie zmniejszone, a jeśli w prawą, to analogicznie natężenie zostanie zwiększone. Jest to niebywale użyteczna aplikacja, zwłaszcza podczas uruchamiania gier, gdy obraz wydaje się być zbyt jasny lub zbyt ciemny. Wówczas wystarczy żwawe potrząśnięcie telefonem i ekran zostanie momentalnie rozjaśniony lub przyciemniony.

Jak można zauważyć na załączonym wideo, obchodzenie się z Brightness Motion to czysta zabawa. Najpierw należy określić w ustawieniach aplikacji czułość na wstrząsy i poziom natężenia podświetlenia, który będzie ulegał zmianie wskutek potrząsania. Po aktywacji narzędzia nie pozostanie nic innego, jak cieszyć się korzyściami płynącymi z jego używania. Warto również dodać, że każdorazowa zmiana natężenia będzie sygnalizowana odpowiednim komunikatem.

Do zastosowania poniższych instrukcji nie potrzebujesz zrootowanego urządzenia. Wystarczy ci posiadanie pliku dźwiękowego, którego zechcesz używać jako wybrany sygnał, karta pamięci oraz prawidłowe w pełni sprawne połączenie komputera z telefonem.

1. Przygotuj plik, którego zechcesz używać jako alarm, powiadomienie lub dzwonek.
2. Podłącz do komputera swojego smartfona z Androidem w trybie pamięci masowej.
3. Wejdź w Mój komputer, a następnie otwórz zawartość swojej karty pamięci.
4. W głównej lokalizacji karty utwórz folder: Dzwonek, Powiadomienia lub Alarmy i zależnie od rodzaju dźwięków, które chcesz używać, umieść przygotowany plik w utworzonym folderze.
5. Odłącz urządzenie od komputera i przejdź do ustawień telefonu, a następnie kategorii Dźwięki i Powiadomienia. Na wyświetlonej liście plików wybierz ten, który wcześniej skopiowałeś na kartę.
6. Gotowe. Od tej pory wybrany dźwięk powinien zostać zmieniony.

Na wstępie należy zaznaczyć, że są to jedynie tematy graficzne. Ich stosowanie nie oznacza, że automatycznie wyposażysz swojego Androida w funkcje, jakie można znaleźć na konkurencyjnym systemie. Imitowany jest jedynie wygląd, czyli na przykład ikony lub tapeta. Niektóre z wymienionych niżej pozycji wymagają również programu Panda Home, aby móc je pomyślnie używać.

1. iPhone 4 – deweloper Coss

Ten motyw graficzny zawiera nie tylko mnóstwo różnych ikon, ale także charakterystyczny dock iPhone’a. Wielu użytkowników skarży się na działanie tego motywu lub niedopasowanie grafik do rozdzielczości używanego ekranu, jednak generalnie ta pozycja jest chwalona przez tych, u których iPhone 4 od Coss działa bez zarzutów. Koszt tego motywu to 2,74$.

2. iPhone 4 Theme – deweloper Omni-Apps

Ta pozycja, jak wspomniałem na początku artykułu, wymaga zainstalowanej aplikacji Panda Home. W porównaniu do pozycji nr 1, ten motyw obsługuje znacznie mniej ikon, jednak oferuje użytkownikowi ciekawy zegar jako widżet ekranu głównego. Temat jest dostosowany do wyświetlaczy o dużych rozdzielczościach, jednak użytkownicy skarżą się na to, że czasami działa on zbyt powoli. Cena tej pozycji to tylko jeden dolar.

3. iPhone 4 Theme – deweloper Android Ink

Twórcy tego motywu graficznego poszli o krok dalej od konkurencji i stworzyli temat zarówno dla smartfonów z Androidem, jak i tabletów. Jakość grafik, które zawiera motyw, pozostawia wiele do życzenia, jednak mimo wszystko całość prezentuje się dość efektownie. Do pomyślnego użycia tej pozycji również potrzebujesz aplikacji Panda Home. Koszt: 1,49$.

4. iPhone 4.2 Theme – deweloper ISAmobile-Apps

Zdaniem wielu użytkowników, jest to najlepsza w pozycja w Android Markecie, która doskonale imituje interfejs iOS 4.2. Aplikacja oferuje mnóstwo różnych ikon, dock, a także dwanaście tapet, które domyślnie są dostępne w systemie Apple’a. iPhone 4.2 Theme również wymaga aplikacji Panda Home. Jeśli posiadasz smartfona z dobrym procesorem oraz sporą ilością pamięci RAM, to ten temat będzie działał wyśmienicie.

Zamiast aplikacji Panda Home można korzystać z takich pozycji jak chociażby ADW Launcher. Oba te programy są dostępne za darmo w Android Markecie

]]> https://helpgsm.pl/tematy-imitujace-wyglad-ios-4-dla-androida.html/feed 0 https://helpgsm.pl/apple-ios-i-android-porownanie.html https://helpgsm.pl/apple-ios-i-android-porownanie.html#comments Thu, 21 Apr 2011 19:12:27 +0000 http://helpgsm.pl/wp-content/uploads/2011/04/android-vs-ios-177x177.jpg Paweł http://helpgsm.pl/?p=1816 Osobliwa wojna pomiędzy systemem Google Android i Apple iOS trwa od momentu pojawienia się tego pierwszego na rynku. Już od kilku lat porównuje się obie te platformy, a giganci robią co mogą, aby zwrócić na siebie uwagę potencjalnych klientów. Jednak nie da się ukryć, że oba te systemy bardzo się różnią pomimo niemal tych samych funkcji i możliwości. Dlatego też jeśli zostałeś postawiony przed wyborem: iOS lub Android, to polecamy ci zapoznanie się z poradnikiem poniżej.

Oczywiście porównanie pewnych aspektów obu systemów nigdy nie zastąpi krótkiego obcowania z platformą, dlatego też najlepiej jest przekonać się na własne oczy, co który system sobą reprezentuje. Pamiętaj o tym, że w porównaniu były brane pod uwagę systemy nieodblokowane.

Tytułem wstępu

System Apple’a jest starszy od Androida. Pierwszy iPhone zadebiutował w 2007 roku i już wtedy porwał za sobą tłumy, pomimo tego że, urządzenie znacznie odbiegało standardami od konkurencji (brak MMS-ów, brak możliwości rejestrowania wideo, niska rozdzielczość aparatu, pozorny brak Bluetooth-a, brak opcji kopiuj/wklej i kilkanaście innych). Zadział marketing – Jobs na konferencji powiedział, że iPhone jest „amazing”, a do tego ładnie wygląda i od tej pory niemal każdy kto o nim usłyszał chciał go mieć. Użytkownikom nie przeszkadzało to, że iPhone jest w pewien sposób upośledzony – smartfon nadrabiał w innych dziedzinach, na przykład niebywale minimalistycznym interfejsem, wspaniałym zarządzaniem multimediami (iTunes) i kilkoma innymi rzeczami. Dziś iPhone jest jednym z nielicznych gadżetów, które na zawsze odbiły się na naszej kulturze.

Android oficjalnie jest z nami od lutego 2009, czyli platforma jest aż dwa lata młodsza od swojego rywala. Pierwsze jej zalążki sięgają 2005 roku, kiedy to Google wcieliło w swoje szeregi mała firmę Android Inc. z Kaliforni. Jednak od tego momentu, do ukazania się pierwszego oficjalnego smartfona z platformą Google’a  - HTC Dream (G1), minęły 4 lata. Gdzieś tam odbyła się mała konferencja, po której świat zaczął się stopniowo interesować systemem, wróżąc mu złote góry. Optymiści powiedzieli od razu, że Android w niedalekiej przyszłości pokona mobilny system Apple’a. Cóż, potencjalna walka trwa do dziś, a wielkiego wygranego trudno wyłonić. Android na początku był również systemem niedorozwiniętym, lecz Google szybko nadrobiło straty, implementując w systemie różne podstawowe funkcje. Do pewnego czasu Android bardzo efektywnie ewoluował.

Polityka gigantów

Kluczową rolę w istnieniu systemu odgrywa polityka firmy, jaka towarzyszy platformie i jej najbliższemu środowisku. To właśnie ona jest bardzo często powodem, dla którego jedni wybierają Androida, a drudzy iOS. Google stawia na otwartość – Android figuruje jako platforma open source – zaś system Apple’a jest po prostu zamknięty. Zarówno pierwsze, jak i drugie rozwiązanie ma swoje plusy i minusy, o czym zresztą zdążyliśmy się przekonać na przestrzeni lat.

Sporo użytkowników wybrało Androida, bo nie lubi ograniczeń. Kod źródłowy tego systemu oraz architektura są dostępne dla każdego, więc łatwo tworzyć dla niego różne modyfikacje czy drobne narzędzia wedle upodobań użytkowników. Po tzw. zrootowaniu Androida można wgrywać do smartfonów różne ROM-y, dzięki czemu, na przykład na telefonie HTC X można zainstalować system z telefonu Samsung Y. Oczywiście wszystko to wymaga odpowiednich konfiguracji i pewnego zorientowania w temacie, jednak tak to mniej więcej wygląda. Jeśli wiesz jak, to możesz zainstalować ten system nawet na twoim  komputerze. Minusem „otwartości” Androida jest przede wszystkim fragmentacja systemu, na którą narzekają deweloperzy oraz potencjalnie większe prawdopodobieństwo zainfekowania platformy wskutek jawności kodu.

Firma Apple obrała zupełnie odmienną taktykę. Systemu iOS nie zainstalujesz na urządzeniach firm trzecich – znajdziesz go tylko w iPhone’ach, iPodach touch oraz iPadach. Inżynierowie z Cupertino nie udostępnili i pewnie nigdy nie udostępnią kodu źródłowego swojego systemu, co również ma swoje plusy i minusy. Niemniej takie podejście firmy sprawia, że użytkownik nie może stworzyć sobie aplikacji, która w dogodny dla niego sposób zmieni działanie urządzenia czy systemu. Podejście i polityka Apple’a najbardziej są zauważalne w App Store. Podczas kiedy w markecie pojawia się niemal wszystko co zażyczą sobie deweloperzy, w App Store znajdzie się tylko to, co jest zgodne z rygorystyczną polityką firmy, a ponadto zostanie zaakceptowane przez odpowiednich cenzorów. Podstawowym kryterium podczas tworzenia aplikacji dla iOS jest to, że produkt nie może ingerować w działanie systemu i ma zostać stworzony wyłącznie w oparciu o udostępnione SDK.

Interfejs

Wygląd i sposób, w jaki operujemy systemem, to jedne z głównych elementów, którymi kierujemy się podczas wyboru platformy. Jedni preferują pełen minimalizm, prostotę i dostępność wszystkiego jak na dłoni, a drudzy wolą nieco dłużej kooperować ze swoim urządzeniem, odkrywać i modyfikować.

Ten pierwszy zespół cech można by przypisać do Apple iOS. Pokuszę się o stwierdzenie, że nie ma bardziej intuicyjnej platformy mobilnej niż ta. Wszystko tutaj wydaje się być czyste, dopracowane i działające bez zarzutów. Opcji jest bardzo mało i przeważnie znajdują się tam, gdzie niezaznajomiony z platformą użytkownik by za nimi szukał. Na przykład tworzenie folderów odbywa się poprzez przeciągnięcie jednej ikony na drugą, a usuwanie aplikacji ogranicza się do naciśnięcia malutkiego krzyżyka, widniejącego na ikonie aplikacji w trybie jej przemieszczania. Do dyspozycji użytkownika dostępne są praktycznie tylko ikony (co może być zarówno zaletą, jak i wadą) i ewentualne ustawienia. Platforma banalna w obsłudze.

Z Androidem jest oczywiście inaczej. Już spoglądając na ekran główny systemu widać, że użytkownik ma do dyspozycji wiele opcji i musi się nieco nauczyć, jak postępować z tą platformą. Tutaj poza ikonami, na ekranie głównym dostępny jest także pasek powiadomień (co jest ogromną zaletą Androida) oraz widżety, które bardzo uprzyjemniają pracę z systemem. Wygląd tej platformy wydaje się być mniej żywy, bardziej matowy i nieco skomplikowany, jednak kilka godzin z Androidem pozwoli odkryć, że również nie jest on skomplikowany. Minusem systemu Google’a może być to, że kupując przykładowo telefon HTC Legend, otrzymujemy nakładkę graficzną HTC Sense, podczas kiedy Samsung Galaxy S, również z Androidem, będzie korzystał z TouchWizz 3.0. Jeśli ktoś się długo przyzwyczaja, to może być to dla niego pewien problem.

Dostosowywanie wyglądu, widżety

Jeśli już jesteśmy przy interfejsie i wyglądzie, to warto poruszyć kwestię ich modyfikacji i wynieść Androida nieco na piedestał. W najnowszej wersji oprogramowania Apple iOS, jedyna rzecz jaką możesz modyfikować na ekranie głównym, jest zarządzanie folderami i tapetą w tle ikon (co do niedawna również było niedostępne). Android w tej kwestii może więcej, znacznie więcej. Przede wszystkim mam tutaj na myśli obsługę widżetów. Są to małe elementy HTML, które można dowolnie umiejscowić na ekranie głównym Androida. Ich zadaniem jest informowanie użytkownika o różnych zdarzeniach czy ułatwianie dostępu do niektórych funkcji telefonu. Androidowym widżetom został poświęcony odpowiedni artykuł na HelpGSM, więc nie ma potrzeby pogłębiania tego tematu tutaj. W każdym razie iPhone czegoś takiego nie ma i nie zapowiada się, aby kiedykolwiek został w taką funkcję wyposażony. Ponadto kolejnym plusem interfejsu Androida są takie drobne opcje jak zamieszczanie skrótów do kontaktów bezpośrednio na home screenie czy wspomniany wcześniej pasek powiadomień.

Multitasking

Z racji tego że dzisiejsze komórki potrafią naprawdę wiele, to obowiązkową pozycją każdej platformy jest odpowiedni system multitaskingu, czyli możliwość działania wielu programów w jednym czasie, a także sposób na przełączanie pomiędzy nimi. Zarówno Android, jak i iOS w taki gadżet zostały wyposażone.

Na Androidzie wygląda to bardzo podobnie jak na przykład na komputerach. Jest kilka aplikacji i procesów, które cały czas działają, a użytkownik tylko wybiera, na którą pozycję chce zwrócić uwagę. Trudno określić czy jest to dobre czy złe rozwiązanie – wszystko zależy od właściwości sprzętowych. Jeśli smartfon ma dużo dostępnej pamięci RAM, a przy tym procesor daje sobie radę z obsłużeniem wszystkiego w jednym czasie, to można to uznać za zaletę. Przytrzymanie przez chwilę przycisku Home na Androidzie poskutkuje wyświetleniem małego okna, na którym będą wyświetlone wszystkie aktualnie działające programy.

Multitasking na pokłady iOS zawitał dopiero po trzech latach od premiery systemu iPhone’a, a pomimo tego jest pewne grono użytkowników, które wciąż narzeka na sposób jego działania. Przede wszystkim należy zaznaczyć, że jeśli na iOS jakaś aplikacja zostanie zminimalizowana, to w tle nie będzie ona działać tak samo jak wtedy, gdy jest wyświetlona na ekranie. Tutaj wiele zależy od poszczególnych produktów, jednak inżynierowie Apple, chcąc maksymalnie zmniejszyć zużycie energii oraz obciążenia podzespołów, wybrali taką a nie inną drogę działania. Jednym może to odpowiadać, a drugim nie –  alternatywy nie ma. Wywoływanie listy aktualnie uruchomionych programów odbywa się poprzez dwukrotne naciśnięcie przycisku Home. Wówczas ukazuje się lista 4 programów, które są aktualnie uruchomione (jeśli jest ich więcej, należy je przesunąć w lewo).

Platformy z aplikacjami

Aby mobilne systemy były nie tylko funkcjonalne, ale i rozrywkowe, trzeba tworzyć na nie aplikacje. Jest to nie tylko świetny biznes dla twórców, ale i korzyści dla użytkowników końcowych. Zarówno dla Androida, jak i iOS powstały kiedyś platformy, które są takimi właśnie skupiskami aplikacji.

Użytkownicy iPhone’ów mają App Store. Obecnie znajduje się w nim ponad 350 000 różnych niepowtarzających się aplikacji. Zainteresowani znajdą tu dosłownie wszystko – od kompleksowych systemów nawigacji po aplikacje imitujące pierdy. Część tutejszych pozycji jest dostępna za darmo, a za resztę trzeba zapłacić. Wielkim plusem (lub i minusem – kwestia sporna) są cenzorzy App Store, którzy na bieżąco sprawdzają, co trafia do sklepu. Dzięki temu trudno tu znaleźć jakikolwiek dubel bądź aplikację niedziałającą. Minusem tego rozwiązania może być to, że wspomnianym cenzorom zdarza się odrzucać aplikacje z różnych trudno wytłumaczalnych powodów, na przykład promowanie konkurencji. Na szczególną uwagę zasługuje organizacja App Store, ponieważ ta jest pierwszorzędna, oraz bardzo zróżnicowany system płatności za aplikacje – jest wyjątkowo prosty.

Android Market również nie grzeszy ilością dostępnych aplikacji, choć jest ich znacznie mniej niż w App Store. Jak wspomniałem na początku artykułu, do Marketu trafia niemal wszystko. Jeśli jakiś program nie budzi rażąco zastrzeżeń (traktuje o Hitlerze, nawołuje do morderstwa), to bezproblemowo można go tutaj umieścić. Pracownicy Google’a niedawno wzięli się za selekcjonowanie tego, co tu się znajduje, jednak efekty ich prac są mierne. Z perspektywy dewelopera Android Market jest bardzo dobrym miejscem na dystrybucję swojego produktu, jednak użytkownicy końcowi mogą doświadczyć sporego dyskomfortu obcując dłużej z tą platformą. Trudno tu znaleźć jakąś przypadkową aplikacje, często zdarzają się niedziałające programy, a niekiedy można przeczytać w Sieci o grasujących tu wirusach.

Obsługa poczty elektronicznej

Jedną z podstawowych funkcji dzisiejszego smartfona jest obsługa wiadomości elektronicznych, czyli po prostu maili. Twórcom mobilnych platform zależy na tym, aby użytkownik miał maksymalnie ułatwiony dostęp do swojego konta pocztowego i kontaktu z ludźmi, dlatego też klienty pocztowe w iOS oraz Androidzie są bardzo przyjazne użytkownikowi.

Istotną kwestią, zwłaszcza na Androidzie, jest operator pocztowy. Jeśli korzystasz z Gmaila, to masz wielkie szczęście, ponieważ mając na uwadze, że zarówno ta usługa, jak i Android należą do tego samego producenta, możesz być spokojny o pełną synchronizację danych. Nie musisz też martwić się o dodatkowe konfiguracje, ponieważ system automatycznie powiąże twoje konto Google z pocztą. Sama aplikacja do obsługi poczty jest bardzo prosta i oferuje wszystkie niezbędne funkcje do wysyłania wiadomości elektronicznych. Atutem aplikacji Gmail na Androidzie jest ciągła synchronizacja danych z serwerem (wedle ustawień), dzięki czemu, jeśli tylko ktoś wyśle ci wiadomość, to zostaniesz o niej niezwłocznie poinformowany. Czasami jednak zdarzają się problemy ze zorientowaniem się we wiadomościach, jeśli prowadzona jest konwersacja z jednym adresatem. Aplikacji wówczas zdarza się źle oznaczać wiadomości i nie tylko. Oczywiście jeśli na co dzień korzystasz z innego operatora pocztowego niż Google, to nie ma najmniejszego problemu, abyś go zsynchronizował z aplikacją pocztową Androida.

Aplikacja Mail w iPhonie również działa całkiem przyzwocie. Jest znacznie bardziej przejrzysta niż swój konkurent i wyświetlane wiadomości wyglądają lepiej niż na Androidzie. Znajdziesz tutaj opcję cyklicznego sprawdzania poczty (w razie niedostępności funkcji Push dla danego konta), ciekawego zarządzania załącznikami oraz bardzo dobrze funkcjonująca wyszukiwarkę. Warto też zwrócić uwagę na obsługę samego klienta, ponieważ – jak zresztą cały system – jest ona niebywale intuicyjna i prosta. Są jednak pewne niedogodności. Pierwszą z nich, jeśli jesteś przykładowo użytkownikiem Gmaila, to jest brak obsługi Push – możesz sprawdzać nowe wiadomości za pomocą odpowiedniego przycisku lub automatycznie w wyznaczonych odstępach czasowych. Ponadto na raz w skrzynce odbiorczej zmieścisz maksymalnie 200 wiadomości, co w razie braku połączenia internetowego może być problematyczne.

Przeglądarki internetowe

Dzisiejszy smartfon nie ma racji bytu bez dobrej przeglądarki internetowej. Na szczęście oba porównywane systemy zapewniają godziwe warunki przeglądania Sieci. iOS-owa Safari oraz przeglądarka Androida są obiektem porównań od niepamiętnych czasów. Jedni wybierają Androida, bo obsługuje Flasha, a drudzy iOS, ponieważ oferuje bardzo płynne przeglądanie stron. Zobaczmy jak to wygląda w praktyce.

Nie oszukujmy się, że prędkość otwierania stron jest sprawą priorytetową podczas „wyboru” przeglądarki. Większości z nas zależy na stabilnym, płynnym przeglądaniu witryn, a do tego dobrze byłoby mieć pod ręką kilka opcji i będziemy zadowoleni. Z tego zadania bardzo dobrze wywiązuje się przeglądarka Safari na systemie iOS. Na wielu porównaniach wypada ona nieznacznie gorzej w kwestii prędkości ładowania stron, jednak wszystko w niej działa płynnie i bez najmniejszych oporów. Nie spotkasz się tutaj nigdy z zawieszeniem przeglądarki czy niemożliwością załadowania witryny (zakładając, że ta normalnie funkcjonuje). Minusami aplikacji może być ciągle widoczny pasek nawigacyjny u dołu ekranu, który podczas poziomego przeglądania stron znacznie zmniejsza widok witryny oraz brak obsługi Flasha, choć jest to temat do dyskusji.

Androidowa przeglądarka również jest mocną pozycją. Otwieranie stron odbywa się względnie szybko, a i z przeglądaniem ich nie jest źle (choć nie tak dobrze jak w Safari). Ogromnym atutem tego programu jest to, że Google nie odseparowało paska adresu od pola wyszukiwania, jak ma to miejsce w konkurencyjnej aplikacji, przez co z jednego miejsca można zarówno wyszukiwać informacje w Sieci, jak i wpisywać adres witryny. Ponadto nie ma tutaj dolnego paska nawigacyjnego, co skutkuje wyświetleniem większego fragmentu strony, ale kosztem tego użytkownik musi stosować różne kombinacje, aby na przykład cofnąć stronę lub przejść do następnej. Obecność Flasha jest tutaj dość kontrowersyjną sprawą. Jeśli postanowisz otworzyć stronę najeżoną elementami Flash, a korzystasz ze słabego sprzętu, to ładowanie strony będzie trwało dosyć długo. Mimo wszystko dobrze wiedzieć, że można z tej opcji skorzystać.

A poniżej małe porównanie wideo od kolegów z Engadget pomiędzy przeglądarką na iOS 4 oraz Androidzie 2.2:

Zdjęcia i wideo

Kolejną istotną kwestią w telefonach jest aparat. Właściwie liczy się tutaj sprzęt, jednak aplikacja nim zarządzająca również jest bardzo ważna. Tutaj walka pomiędzy Androidem oraz iOS jest wyrównana.

Androidowy program do robienia zdjęć jest bardziej funkcjonalny niż ten na iPhone’ach. Znajdziesz tutaj opcje sceny i efektów zdjęcia czy różne możliwości udostępnienia materiałów w Sieci, na przykład do serwisu Facebook, Picassa czy Twitter. Aplikacja na iOS tego nie ma, jednak nadrabia funkcją HDR oraz niebywale banalnym interfejsem, jednak jedynymi opcjami udostępnienia zdjęć czy zarejestrowanych wideo jest wysłanie ich e-mailem, MMS-em lub zamieszczenie w serwisie YouTube.

Mapy i nawigacja

Smartfony powinny też dobrze nawigować oraz mieć dostęp do map i to jest kolejna kwestia, w której Google przejmuje pałeczkę. Jak wiemy, gigant z Mountain View jest właścicielem usługi Google Maps, więc i jej klienta nie mogło zabraknąć na Androidzie. Pozornie zwyczajne „Mapy” dla Androida, w krajach na zachodzie i w Stanach umożliwiają nawigację krok po kroku wszystkim swoim użytkownikom. Jest to w pełni bezpłatna usługa, ale należy płacić za transfer danych wykorzystywany podczas pobierania map. Co prawda iPhone’y również mają aplikację o takiej samej nazwie, która także korzysta z map Google’a, jednak tutaj funkcjonalność ogranicza się wyłącznie do lokalizowania pozycji na mapie oraz wyznaczania trasy z punktu A do B. Aplikacja działa dobrze, jednak jest nieco uboga w funkcje. Trzeba szukać za alternatywami w App Store, a tych nie brakuje.

Odtwarzacz i multimedia

Większości z nas telefon służy dziś również jako odtwarzacz MP3 i jest to jak najbardziej słuszne rozwiązanie. Sprawę z tego zjawiska doskonale zdają sobie producenci naszego mobilnego oprogramowania, dlatego też jest ono ulepszane przez inżynierów do maksimum. W tej batalii zdecydowanie wygrywa platforma Apple iOS.

Firma Apple stoi nie tylko za słynnymi MacBookami, iMacami, iPhone’ami oraz iPadami, ale przede wszystkim kultowymi iPodami. To właśnie dlatego zarządzanie multimediami w iPhonie jest tak chwalone przez wszystkich użytkowników. Aplikacja iPod, służąca odtwarzaniu plików muzycznych oraz wideo na iPhone’ach, jest niebywale minimalistyczna i prosta. Jej dodatkowym atutem jest sposób zarządzania multimediami na smartfonach Apple, ponieważ (oficjalnie) jedynym sposobem wgrania muzyki do iPhone’a jest wykorzystanie programu iTunes. Jeśli ktoś prowadzi porządek w bibliotece tego programu, to i wgrywane do iPhone’a multimedia będą zawierały odpowiednie tagi, okładki albumów a nawet teksty piosenek, co zresztą widać obok. Jednym to odpowiada, drugim nie. Minusami iPhone’owego iPoda może być brak korektora graficznego (dostępne są jedynie korekcje utworzone przez Apple) oraz ewentualny brak możliwości wgrywania muzyki zwyczajną metodą przeciągnij i upuść, którą zaś ma Android.

Odtwarzacz obecny na platformie Google’a może się wydawać ubogi (przynajmniej ten na smartfonach – Honeycomb dla tabletów prezentuje całkiem odmienną klasę). Jest tu mało funkcji, ale przynajmniej wszystko jest praktyczne. Jeśli niekoniecznie zależy ci na ładzie i porządku w bibliotece, to odtwarzacz Androida bardziej przypadnie ci do gustu, ponieważ tutaj wystarczy przeciągnąć wybrane pliki muzyczne do odpowiedniej lokalizacji na karcie i voila – możesz rozpocząć odsłuchiwanie. Ponadto w Android Markecie możesz znaleźć wiele alternatyw dla fabrycznego odtwarzacza, więc nie ma co ubolewać nad niefunkcjonalnością.

Kwestia aktualizacji oprogramowania

Przy wyborze systemu kwestia aktualizacji jest niebywale ważna. Tutaj zarówno Android, jak i Apple iOS mają swoje dobre i złe strony. Na obu też platformach instalowanie nowej wersji oprogramowania jest bardzo proste, o czym zresztą wspominałem kiedyś na HelpGSM.

Aktualizacje dla Androida pojawiają się przede wszystkim częściej. Oznacza to, że Google wprowadzając nowe funkcje, pozornie szybciej dostarcza je użytkownikom. Wielką kulą u nogi tego systemu jest to, że jeśli Android 2.X jest dostępny dla urządzeń, to oprogramowanie musi się przepchnąć przez producentów i operatorów, a ci nierzadko strasznie się ociągają z przygotowaniem nowego oprogramowania swoim klientom. W efekcie czego użytkownicy niekiedy czekają kwartałami na aktualizację, która teoretycznie ukazała się dużo wcześniej.

Sytuacja z iPhone’ami, iPodami oraz iPadami jest o wiele lepsza. Apple udostępnia znaczące aktualizacje raz na rok. Gdzieś tam pomiędzy pojawią się jeszcze małe zrzuty, jednak nie są one nie wiadomo jak wzbogacone w nowości. Jeśli oprogramowanie zostaje udostępnione, to dostają je od razu wszystkie urządzenia z iOS. Ponadto jeśli w mediach wypłynie jakaś luka w zabezpieczeniach systemu lub inna niedogodność, to Apple od razu wypuszcza w iTunes aktualizację ze stosownymi poprawkami.

Funkcje specjalne

Są pewne funkcje w opisywanych systemach, których nie da się zwyczajnie porównać. Firma Google wiele takich funkcji wprowadziła do Androida a Apple do iOS.

Platforma Google’a może się pochwalić obsługą NFC (Near Filed Communication). Być może lada moment owa technologia zbliżeniowa stanie się komórkowym standardem i będziemy mogli płacić telefonami w sklepach poprzez zwykłe przyłożenie urządzenia do specjalnego terminala. Ponadto NFC może może ułatwić komunikację pomiędzy samymi smartfonami dzięki obsługiwanym wysokim częstotliwościom. Drugim atutem Androida jest obsługa fizycznych klawiatur. Jest kilka urządzeń na rynku z tym systemem, które bez najmniejszych problemów obsługują wspomniany rodzaj klawiatur, na przykład Motorola Droid. Trzecią zaletą zielonego systemu jest to, że użytkownicy mogą korzystać z wielu różnych platform dystrybuujących aplikacje. W przypadku iPhone’a, jego posiadacze zmuszeni są do używania wyłącznie App Store’a (lub po odblokowaniu Cydię), a to wiąże się z podporządkowaniem polityce Apple’a. Popularną ostatnio alternatywą Marketu dla Androida jest chociażby Amazon Appstore. I ostatnią znaczącą zaletą Androida jest swoista koalicja twórcy systemu z marką PlayStation. Wraz z zaprezentowaniem Sony Ericssona Xperii Play, Sony ogłosiło, że wybrane Androidy wkrótce będą mogły korzystać z platformy PlayStation Suite, która przede wszystkim umożliwi uruchamianie na smartfonach gier z PlayStation One.

Systemowi Apple iOS w kwestii funkcji specjalnych można przypisać pakiet usług MobileMe, a zwłaszcza świetnie działającą usługę Find My iPhone. Za jej pośrednictwem, posiadacze urządzeń Apple mogą ekspresowo lokalizować swoje zabawki na mapie, a także zdalnie wysyłać do nich wiadomości, blokować hasłem czy nawet wymazywać  wszystkie dane. Następną zaletą iPhone’ów jest świetny dostęp do platformy iTunes Store (niestety, w Polsce ona nie działa). Dzięki niej, melomani w kilka sekund mogą pobrać ulubiony utwór dzięki bardzo prostej i przyjaznej aplikacji. Być może kiedyś i my skorzystamy z tej przyjemności. Jeśli już jesteśmy przy iTunes, to należy wspomnieć o wielkiej rewolucji domowej wymiany multimediów, jaką przyniosła ze sobą usługa AirPlay. Po odpowiednich konfiguracjach można dosłownie wszystko odtwarzać na wszystkim (jeśli bierzemy pod uwagę urządzenia Apple oraz iTunes). Przykładowo muzykę z iPada na iPhonie lub wideo z AppleTV na iPadzie. Wszystko to jest niesamowicie proste w obsłudze i wymaga jedynie oprogramowania iOS 4.2 (lub wyższego) oraz domowej Sieci WiFi.

Możliwości odblokowania

Systemy mobilne mają pewne zabezpieczenia, które mają przede wszystkim bronić dostępu do plików systemowych, aby użytkownik niepotrzebnie niczego nie zepsuł i nie zaburzył pracy urządzenia. Oczywiście wymagającym posiadaczom Androida czy iOS to nie wystarcza, a zwłaszcza tym drugim. Oba te systemy można w pewien sposób odblokować.

Na iOS-ie proces ten nazywa się jailbreakiem. Używając odpowiednich narzędzi, takich jak redsn0w, PwnageTool sn0wbreeze czy zupełnie innych, użytkownicy iOS przełamują zabezpieczenia Apple i uzyskują dostęp do plików systemowych oprogramowania. To zaś pozwala na dokonywanie przeróżnych kombinacji. Wraz z jailbreakiem instalowana jest tzw. Cydia, czyli platforma, w której znajdują się różne programy, narzędzia i aplikacje, modyfikujące różne elementy oprogramowania. Do Cydii trafiają również aplikacje, które z różnych powodów zostały odrzucone w App Store. Gigant z Cupertino, udostępniając każdą kolejną aktualizację oprogramowania, niemal zawsze łata luki w zabezpieczeniach oprogramowania, aby użytkownicy nie mogli go odblokowywać. Więcej o jailbreaku mogliście przeczytać jakiś czas temu na naszej stronie.

Łamanie zabezpieczeń Androida to potocznie zwane rootowanie. Pomimo tego, że Android jest platformą teoretycznie otwartą, są pewne części oprogramowania zarezerwowane tylko dla giganta, do których furtkę otwiera właśnie rootowanie. To podobnie jak z przedstawionym wyżej jailbreakiem. Przeważnie nie ma problemów z odblokowaniem Androida, ponieważ Google zbytnio nie przywiązuje do tego uwagi. Rootowanie idealnie uzupełnia się z otwartością Android Marketu, ponieważ znaczna część aplikacji się tu znajdujących to pozycje dla użytkowników, którzy wcześniej odblokowali swoje zabawki. Na HelpGSM mogliście się dowiedzieć, jak sprawdzić, czy posiadany smartfon z Androidem jest odblokowany.

Sprzęt

Oprogramowanie jak najbardziej się liczy, jednak jest ono niczym, jeśli działa na nieodpowiednim sprzęcie. Hardware również ma ogromne znaczenie.

Smartfonów z androidem na rynku jest od groma i użytkownicy interesujący się tą platformą mają naprawdę spory wybór. Można przebierać w typach i rozmiarach wyświetlaczy, designie urządzeń, procesorach, dostępnych pamięciach, dobrych aparatach i tak dalej. Jeśli użytkownik potrzebuje konkretnych funkcji, to najczęściej chce płacić wyłącznie za nie, więc wybierze sobie dogodnego dla niego smartofna i będzie z niego zadowolony. Wszakże nie wszyscy potrzebują mieć all in one. Jednak trudno dziś wytypować konkretnego Androida, który dogodziłby wszystkim swoją specyfikacją i designem. Plusem mimo wszystko jest wybór, którego nie ma w przypadku iOS.

Faworyci rozwiązań Apple obecnie mają do wyboru praktycznie tylko dwa telefony: iPhone’a 3GS oraz iPhone’a 4. Gigant z Cupertino, tworząc tę najnowszą pozycję, chciał, aby telefon od Apple w końcu był w stanie konkurować swoją specyfikacją z innymi smartfonami na rynku i cel ten został jak najbardziej osiągnięty. iPhone 4 ma świetny wyświetlacz Retina, bardzo dobrą matrycę do zdjęć i wideo, układ A4 i design, którego nie prześcignął jeszcze żaden Android. Producenci zaawansowanych telefonów z platformą Google’a mają tendencję do opakowywania świetnych specyfikacji w brzydkie, plastikowe obudowy. iPhone 4 z przodu i z tyłu pokryty jest bardzo wytrzymałym szkłem Gorilla, a po bokach mamy do czynienia z metalem. Trzymając to urządzenie w ręku czujemy, że dzierżymy coś porządnego (pomijając słynną antenową aferę tego telefonu).

Reasumując

Bardzo trudno jest przypisać komuś platformę nie znając jego upodobań. Od siebie mogę tyle powiedzieć, że iOS jest systemem banalnym w obsłudze, znacznie prostszym od Androida. Ponadto na jego korzyść przemawia iTunes z AirPlay, zwłaszcza, jeśli ktoś ma w domu małe centrum multimedialne. Bardzo ważnym czynnikiem jest również App Store. Tutaj bowiem jest mnóstwo różnych programów, a ich selekcja jest przeprowadzana pod czujnym okiem cenzorów. iOS jest systemem bardzo płynnym i nieawaryjnym. Nie zacina się, nie wyświetla błędów, a w razie czego można poprzez iTunes wgrać na nowo oprogramowanie. iPhone jest multimedialny, rozrywkowy.

Androida chwalę za wiele konkretnych opcji modyfikowania systemu (i to bez uprawnień roota) oraz przyjazną integrację systemu z różnymi usługami Google’a, na przykład Gmail, Google Maps czy Google Talk. Logując się raz, jesteś zalogowany wszędzie. Podobnie z usługami społeczniościowymi. Android świetnie integruje się z Facebookiem, Twitterzem czy Flickrem, dlatego też udostępnianie materiałów do tych serwisów jest bardzo łatwe i przyjemne. Platformie Google’a należą się plusy również za różnorodność sprzętową – użytkownik faktycznie może wybrać urządzenie zgodne ze swoimi wymaganiami. Ponadto obserwując politykę Google’a i Apple’a można stwierdzić, że ten pierwszy gigant wydaje się bardziej przyszłościowo patrzeć na swoje produkty, czego przykładem może być obsługa NFC lub pierwsze telefony z prawdziwą obsługą standardu 4G.

Wybór oczywiście należy do ciebie.

Program do poprawnego działania wymaga od użytkownika uprawnień roota, aby pomyślnie dokonać kombinacji w plikach systemowych. Tuż po bezpłatnej instalacji programu z Android Marketu i uruchomieniu programu, zostaniesz poproszony o pobranie najnowszej bazy hostów reklamowych. Jeśli postąpisz według zaleceń aplikacji, to po ściągnięciu niezbędnej bazy musisz ponownie uruchomić smartfona. Po restarcie sprawdź, czy aplikacje, które dotychczas wyświetlały reklamy robią to nadal.

Adfree radzi sobie z ukrywaniem reklam popularnych hostów, więc może się okazać, że sporadycznie jakaś reklama może wyskoczyć w aplikacji, jednak nie będzie to zjawisko obecne na taką samą skalę co przed instalacją AdFree.

Owa aplikacja nazywa się nie inaczej jak SMStats i jest dostępna zupełnie za darmo w Android Markecie. Tuż po jej uruchomieniu nastąpi przeskanowanie całej bazy SMS. Jeśli proces ten dobiegnie końca, twoim oczom ukaże się treściwy wykres kołowy, na którym będziesz widział, z kim ile esemesujesz.

SMStats jest dosyć interesującą aplikacją, bo niejednego użytkownika może rozczarować. Zważywszy na to, że mniej więcej orientujesz się z kim ile rozmawiasz, możesz nie uwierzyć, że przykładowo rozmowy z jednym kontaktem stanowią 90% wszystkich konwersacji.

Standard, o którym często zapominamy

Każdy telefon, jak również karta SIM, mają możliwość zabezpieczenia użycia przez ustalenie odpowiednio hasła blokującego sprzęt przed użyciem innej karty SIM oraz kodu PIN. O ile o ustalenie pierwszego pokusi się wielu użytkowników, to ustawienie PINu dla wielu jest postrzegane jako problem, nie zabezpieczenie. Problem, ponieważ gdy wyłączymy telefon albo zwyczajnie się rozładuje, to kolejne uruchomienie spowoduje pytanie o kod. Ta niedogodność to jednak niewielka cena w porównaniu z rachunkiem za nieautoryzowane połączenia. Apropos połączeń – warto również zablokować u operatora (a większość umożliwia założenie takiej blokady) połączenia i smsy z numerami specjalnymi o podwyższonej płatności. Jeden sms może kosztować nawet 30,75 zł (po podwyżce VATu), a smsów takich do momentu zgłoszenia i zablokowania nowy „właściciel” może wysłać sporo. Jeśli już jednak zdarzy się, że utracimy w wyniku kradzieży, rozboju czy napadu naszą własność, należy pamiętać, że prócz blokowania karty operator ma prawny obowiązek zablokowania numeru IMEI – na wniosek poszkodowanego. W praktyce chcąc skorzystać z takiej blokady należy przedstawić szereg dokumentów, w tym dowód zakupu, czy zgłoszenie kradzieży na policji z wyszczególnionym numerem IMEI (!) urządzenia. Nie jest to procedura nie do przejścia, pojawia się jednak pytanie co do jej skuteczności. Po pierwsze należy zauważyć, że telefon blokowany jest w polskich sieciach – nie zaloguje się więc do naszych operatorów, ale może służyć z powodzeniem na przykład komuś za naszą wschodnią granicą. Po drugie, blokada polega na uniemożliwieniu zalogowaniu urządzenia o danym numerze IMEI do sieci operatora. Co prawda zmiana numeru identyfikacyjnego telefonu nie jest do końca legalna, ale czy uważacie, że powstrzyma to przed jego modyfikacją kogoś, kto sprzęt ukradł? Ja mam wątpliwości… A może jestem po prostu człowiekiem małej wiary? Niezależnie od tego, warto poznać rozwiązania wykraczające ponad standardową ochronę.

Blokada bezpieczny.telefon

Nie można wykluczyć, że utrata telefonu nas nie dotknie. Zdarza się to najbardziej ostrożnym i uważnym ludziom. Padają ofiarami kradzieży bądź swojego gapiostwa. Oczywiście pierwsze, co wypadałoby zrobić, to zablokować telefon i kartę. W sytuacji stresującej często jednak trudno przypomnieć sobie numer biura obsługi, zresztą poza garstką świadomych użytkowników niewielu pamięta takie numery. Są one przecież zapisane w telefonie… Telefonie, który właśnie straciliśmy… Załóżmy jednak, że pamiętamy numer. Żeby zadzwonić, trzeba mieć aparat. Telekomunikacja Polska, jako operator o dominującej pozycji na rynku zobligowana jest do udostępnienia automatów w określonej liczbie na kilka tysięcy osób. Tylko szczerze – kto z Czytelników posiada kartę do automatu, aby móc wykonać połączenie? Dzwoniąc z komórki za przyjemność rozmowy z biurem obsługi zapłacimy zazwyczaj minimum złotówkę, więc nie ma co liczyć na bezpłatne połączenie z budki. Idąc dalej, duża liczba osób posiada po dwa i więcej telefonów, nie koniecznie w tej samej sieci, co pociąga za sobą konieczność wyboru, który blokujemy najpierw. Trzeba mieć świadomość, że w tym czasie z drugiego mogą już być wykonywane połączenia. Co wybierzesz: pierwszy służbowy, potem prywatny, czy na odwrót? Aby uniknąć wszystkich przytoczonych problemów powstała firma specjalizująca się w pomocy w blokowaniu kart i telefonów oraz pomocy przy ich odzyskaniu. Chodzi o mySafety, firmę dostępną pod adresem www.blokada.pl. Zawarcie umowy oznacza upoważnienie mySafety do występowania w naszym imieniu w przypadku wystąpienia konieczności blokady karty SIM. Co ważne, ochroną może być objętych więcej telefonów, nie ma znaczenia, operator. Odpada więc kwestia wyboru, co blokować w pierwszej kolejności. Zwróciłem uwagę na możliwość wystąpienia problemu z połączeniem z infolinią operatora – w przypadku mySafety otrzymujemy numer typu 0-800, a więc połączenie jest bezpłatne. Wystarczy, że zachowamy ciąg cyfr poza telefonem – choćby na kartce w kieszeni koszuli – przy kradzieży portfel może też ucierpieć, więc nie ryzykowałbym umieszczenia numeru właśnie tam… Na marginesie mamy również możliwość szybkiej blokady kart, po szczegóły jednak należy już sięgać na stronę www.blokada.pl. Wspomniałem również o możliwości pomocy w odzyskaniu sprzętu. Istnieje wariant ochrony, w którym otrzymujemy komplet naklejek do umieszczenia na przykład na telefonie. Załóżmy, że sprzęt zgubiliśmy, a znalazca chciałby go zwrócić. Jest jednak problem, jeśli telefon się rozładował, mamy założoną blokadę klawiatury na kod czy podczas upadku uszkodził się wyświetlacz. Bywa, że trafi taki sprzęt do biura rzeczy znalezionych. Ręka do góry kto wie, gdzie takie biuro znajduje się w jego mieście… Las rąk… W takim przypadku pomocna może się okazać naklejka identyfikacyjna z numerem infolinii mySafety. Znalazca, po kontakcie z firmą, uzyska nagrodę, a zguba trafi do właściciela – bez dodatkowych kosztów.

Ubezpieczenie telefonu u operatora

O tej możliwości głośno zrobiło się dopiero ostatnio, gdy usługę reklamuje Orange. W rzeczywistości oferta ubezpieczenia telefonu i karty jest już dość leciwa i dostępna co najmniej od 2007 roku. Winien jestem małe sprostowanie. Otóż ubezpieczenie nie zawsze jest wykupowane u operatora. Różne są firmy, z którymi telekomy współpracują w tym zakresie. I tak, wspomniany Orange jeszcze przed rokiem jako partnera miał ACE European Group Ltd., w tej chwili jest nim MetLife Insurance Limited oraz PZU. Własną ofertę ubezpieczeń posiada również Era. Zakres ubezpieczenia w obu przypadkach jest dość podobny. Poniżej grafika przedstawiająca korzyści ubezpieczenia telefonu w Erze:

Podobnie sprawa wygląda w Orange:

Jak zawsze diabeł tkwi w szczegółach. Wiadomo, że są to tak zwane usługi dodane i nikt nie decyduje się na ofertę danego operatora uwzględniając jedynie fakt możliwości ubezpieczenia. Zanim jednak na ubezpieczenie się zdecydujemy, wypada sprawdzić, czy obejmuje ono nieautoryzowane połączenia za granicą, czy z uprawnień wynikających z ubezpieczenia można korzystać wielokrotnie, czy możliwość zakupu nowego telefonu nie jest obwarowana dodatkowymi warunkami, jak na przykład zakup możliwy tylko wówczas, gdy skradziono telefon wraz z kartą SIM z uruchomioną usługą ubezpieczenia. Nie od dziś wiadomo, że ubezpieczyciel to dobry partner – do czasu, gdy płacimy składkę, bywa różnie, chcąc egzekwować swoje prawa.

Czy warto?

Opisane powyżej usługi nie są oczywiście darmowe. W przypadku mySafety cena podstawowej ochrony wynosi 89zł za 12 miesięcy. Cena obejmuje prócz ochrony telefonu, również karty płatnicze (kredytowe) i klucze. Ubezpieczenie u operatora zależy od wysokości abonamentu i zakresu ochrony. Najniższy koszt to 5zł miesięcznie w przypadku oferty Ery Rodzina 20, dla Orange minimum to 7,99. Oczywiście ocenę, czy warto, a jeśli, to w jakim zakresie, każdy podejmie sam. Trzeba pamiętać jednak, że sprzęt, za który u operatora płacimy złotówkę, w rzeczywistości jest warte o wiele więcej.

1. Upewnij się, że transmisja danych jest wyłączona

Jeśli zależy ci na tym, aby nie zapłacić milionów za nieumyślne nawiązanie połączenia z Internetem, upewnij się, że funkcja transmisji danych pakietowych jest wyłączona. Możesz to sprawdzić wchodząc w ustawienia twojego telefonu. Oczywiście jeśli masz pewność, że w pełni kontrolujesz przepływ danych na swoim urządzeniu, to zostaw połączenie internetowe aktywne.

2. Ustaw blokadę urządzenia

Nikt z nas nie lubi jak grzebie mu się w telefonie, a zwłaszcza wiadomościach czy prywatnych galeriach zdjęć. Dlatego też najlepiej jest zabezpieczyć się przed takimi sytuacjami, ustawiając odpowiednią blokadę urządzenia. Wówczas urządzenie będzie się odblokowywać poprzez wprowadzenie odpowiedniego wzoru na charakterystycznej 9-punktowej tablicy.

3. Dodaj najważniejsze kontakty na pulpit

Twoja książka adresowa pewnie dzieli się na te ważniejsze i mniej ważne kontakty. Jeśli masz kilka takich pozycji, do których dzwonisz dość często, umieść skróty do ich kontaktów bezpośrednio na ekranie głównym. W tym celu przytrzymaj przez chwilę palec w wolnym miejscu na wspomnianym ekranie, po czym wskaż opcję Skrót, kontakt i wybierz interesującą cię pozycję. Pozwoli ci to zaoszczędzić wyszukiwanie kontaktu w książce.

4. Dodaj na pulpit skrót do twojej lokalizacji domowej

Podobnie jak w punkcie powyżej, jako ikonę na pulpicie możesz dodać również polecenie aplikacji Maps, które sprawi, że na mapie zostanie od razu wyświetlona twoja lokalizacja domowa. Jest to bardzo przydatna opcja, w razie jakbyś się zgubił gdzieś w terenie. Naciśnij palcem na wolnym polu Home Screena, wybierz opcję Skrót, lokalizacja i określ swój adres. Ta funkcja może być bardzo pomocna.

5. Zainstaluj lepszy odtwarzacz muzyczny, a może i nawet przeglądarkę

Oryginalny odtwarzacz muzyczny Androida wcale nie zachwyca. Ba, nawet odstrasza. Dlatego też dobrze będzie, zanim się do niego przyzwyczaisz, jeśli zainstalujesz dla niego jakąś alternatywę. Spis tych ciekawszym znajdziesz w innym poradniku, zamieszczonym niedawno na HelpGSM. Podobnie jest z przeglądarką. Jeśli ta domyślna niekoniecznie będzie odpowiadać twoim oczekiwaniom – zmień ją. Lista alternatywnych przeglądarek jest dostępna pod tym samym adresem, co lista alternatywnych odtwarzaczy.

6. Zainstaluj DropBoxa

Serwis DropBox kojarzy pewnie każdy z was. Jego twórcy postanowili niedawno zaprezentować mobilne aplikacje, ułatwiające dostęp do tego miejsca, które powinny znaleźć się w każdym smartfonie. Dzięki DropBox dla Androida będziesz mógł ekspresowo udostępniać różne pliki ze smartfona prosto na swoje konto DB. Ponadto możesz zaopatrzyć się w narzędzie DropSpace, które pozwoli na automatyczną synchronizację danych pomiędzy twoim kontem DropBox, a wskazaną lokalizacją Androida.

7. Zabezpiecz swój telefon przed wirusami

Android jako jedna z wielu mobilnych platform jest szczególnie narażona na różne wirusy, robaki i trojany. Dlatego też najlepiej jest się stosownie przed nimi zabezpieczyć, instalując odpowiednie temu celowi oprogramowanie. Szczególnie narażeni na ataki zewnętrzne są posiadacze Androidów z wykonanym rootem.

9. Rozważ wykonanie roota

Nadawanie systemowi uprawnień roota może się okazać bardzo interesującym zabiegiem. Dokonując go znacznie poszerzasz zakres działań smartfona z platformą Google’a. Jest to odpowiednik iPhone’owego jailbreaka. Nadanie uprawnień roota jest tożsame z odblokowaniem niepożądanych restrykcji Google’a i nie tylko. Na HelpGSM pojawił się niegdyś poradnik, wyjaśniający, jak sprawdzić, czy posiadany smartfon z Androidem jest zrootowany.